Het eiland La Palma wordt door de locals liefkozend La Isla Bonita (het mooie eiland) genoemd. Al snel blijkt waarom. Hoofdstad Santa Cruz de La Palma, aan de oostkust, verwelkomt ons met kleurrijke balkongevels uit de 15e eeuw en smalle straatjes vol geschiedenis. La Palma is groen, en dat is niet ‘zomaar’: de wolken blijven hangen tegen de berghellingen, waardoor het vooral in het noordoosten zeer nat is. Dat verklaart ook de diverse vegetatie, verdeeld in maar liefst vijf klimaatzones. Cubo de la Galga, een van de oudste laurierbossen van Europa, toont ons hier hoe Europa er vóór de ijstijden uitzag. Een bijzonder stuk natuur dat nergens anders voorkomt.
We bezoeken het dorp San Andrés en wandelen naar de Charco Azul, een natuurlijk zwembad met azuurblauw zeewater. We lopen door naar rumfabriek Ron Aldea om wat lokale smaken te proeven. Natuurlijk de rum, maar er is ook een geweldige keuken. We eten onder andere gegrilde kaas met groene mojo (pittige saus) en het voedzame gofio (Canarisch meel). Ook banaan wordt veel verwerkt in de Canarische keuken. Een derde van de bevolking van La Palma leeft van de bananenteelt. Al vier eeuwen lang worden de vruchten verscheept naar Madrid. Opvallend detail op het eiland: als er een blauwe plastic zak om een tros hangt, betekent dat dat de oogst rijp is. Dankzij Europese subsidies blijft deze sector rendabel.
Eindeloze sterrenhemel
We rijden vanuit San Andrés via talloze bochten omhoog naar de Roque de los Muchachos, met 2426 meter het hoogste punt van het eiland. Onderweg verschijnen pijnbomen, die een ingenieus verdedigingsmechanisme hebben tegen bosbranden: hun bast verkoolt, maar de boom overleeft. Het is een reminder dat vuur hier altijd dreigt. Boven aangekomen strekt de Atlantische Oceaan zich eindeloos uit. Hier staat een van de grootste telescopen ter wereld, de Gran Telescopio Canarias. La Palma behoort tot de top drie beste observatieplekken op aarde. Terwijl de wind om ons heen giert, vertelt een gids hoe gammastralen uit de ruimte hier worden opgevangen door de MAGIC-telescopen. Een fascinerende blik in de kosmos. Na zonsondergang kunnen wij zelf sterrenkijken. La Palma was de eerste plek ter wereld die haar nachtelijke hemel juridisch beschermde. Straatlampen hebben hier een speciale gele kleur zodat telescopen (en mens en dier) geen last hebben van lichtvervuiling. En dat loont: de Melkweg fonkelt helder boven ons.
Vulkanische krachten
Onze laatste dag op La Palma draait om vulkanen. Bij uitzichtpunt Mirador de La Cumbrecita kijken we uit over de Caldera de Taburiente, een gigantische krater die ontstond nadat een oude vulkaan instortte. Maar we bezoeken ook de jongste telg: de Tajogaite, gevormd tijdens de uitbarsting van 2021. Het landschap is zwart en rauw. Het contrast met de kleurrijke bloemen die elders op het eiland bloeien is bijna niet te bevatten. Hier zie je hoe verwoesting en vernieuwing hand in hand gaan. Na een traditionele lunch – gegrilde vis en papas arrugadas (aardappelgerecht) met mojo – pakken we de ferry voor deel twee van deze Canarische reis: La Gomera.
La Gomera: verborgen paradijs
Waar La Palma groots (hoewel slechts de helft van de provincie Utrecht) en ruig aanvoelt, is La Gomera kleinschalig (circa de helft van La Palma) en intiem. Met een constante temperatuur van rond de 24 graden is het het hele jaar door een ideale bestemming om te bezoeken. En ideaal om aan de Nederlandse winter te ontsnappen. Toch zet slechts één procent van alle Canarische bezoekers hier voet aan wal. Het eiland is in z’n geheel een Unesco Biosfeerreservaat en vooral beroemd om twee bijzondere dingen: het Nationaal Park Garajonay en de fluittaal Silbo Gomero, waarmee bewoners (oudere generatie) nog steeds over kilometerslange valleien communiceren.
In hoofdstad San Sebastián, aan de oostkust, zien we de plekken waar Columbus 22 dagen verbleef voor hij naar Amerika vertrok. Hij bad in de lokale kerk en liet zijn zieke bemanning verzorgen, voordat hij met een nieuwe crew en vers water de oceaan overstak. De stad is klein, maar de historische lading groot. Daarna rijden we in een half uur naar Hermigua, een vruchtbare vallei vol bananenplantages. De kerk en het etnografisch museum geven een inkijk in het leven van vroeger. In Agulo – ‘het snoepje van La Gomera’ – struinen we door schattige straatjes. Vanaf het uitzichtpunt Mirador de Abrante (met glazen vloer!) lijkt het dorp een speelgoedstadje tegen de oceaan.
Dolfijnen en oerbossen
We vertrekken vanuit Valle Gran Rey aan de westkust op een walvissafari. De wateren rond La Gomera zijn een van de rijkste in Europa en erkend als Whale Heritage Area. Al snel duiken geen walvissen, maar dolfijnen op naast de boot. Werkelijk een betoverend moment. ‘s Middags rijden we weer meer het binnenland in, naar El Cercado, waar vrouwen al generaties lang keramiek maken zonder draaischijf. Hun handen vormen de klei zoals hun voorouders dat deden. Vervolgens trekken we Nationaal Park Garajonay in. Dit laurierbos voelt sprookjesachtig: reusachtige bomen, mossen, vochtige nevel en het zachte ruisen van water. Het is een van de weinige plekken in Europa waar nog een oerbos uit het Tertiaire tijdperk bestaat.
Te mooi om niet te delen
Onze laatste dag brengt ons naar Playa de Santiago, een charmant vissersdorp in het zuiden. Hier proeven we wijn bij Bodega El Guanche, gemaakt van de zeldzame forastera gomera-druif. Op La Gomera draait het leven om traditie. Zo viert elk dorp zijn eigen romería, een katholiek volksfeest waarbij er vaak kleurrijke klederdracht wordt gedragen en er uitbundige processies zijn. Dit zijn de momenten waarop de gemeenschap samenkomt en de geschiedenis levend wordt gehouden. Terwijl de ferry ons terugbrengt naar Tenerife, verdwijnen de groene bergen van La Gomera langzaam aan de horizon. Een laatste blik op het eiland dat weliswaar klein is, maar magisch voelt. Als je actief wil reizen en wandelen wil combineren met cultuur en lokale smaken, zijn de kleinere Canarische eilanden een ideale bestemming. Het voelt alsof je een geheim ontdekt dat je eigenlijk voor jezelf wil houden, maar te mooi is om niet te delen.
