Door een ongelukkige val tijdens het skiën ontdek ik Malta op krukken. Natuurlijk niet ideaal, maar ook dat blijkt prima te kunnen. We starten onze reis aan de zuidkust op het water, bij de Blauwe Grot, wat eigenlijk een hele reeks zeegrotten is. Bijzonder om te zien en ook het uitzicht vanaf de boot over zee is adembenemend.
We dineren in het Chophouse, een van de bekendste steakrestaurants op Malta, gelegen in het moderne Tigné Point in Sliema. Vlees – maar ook vis – van de houtskoolgrill is de specialiteit hier en een absolute aanrader. Met uitzicht op Valletta en de haven genieten we van een topavond. We slapen in Żabbar in het kleinschalige boetiekhotel Mulberries. Het is een omgebouwde Maltese boerderij, met een charmante binnenplaats, prachtige moestuin en een ontbijt waar je direct voor je bed uit springt. De gastvrijheid is hier minstens zo warm als het klimaat, ook in het vroege voorjaar.
Gozo: grotten en zoutpannen
In hoofdstad Valletta nemen we de ferry naar Gozo. In 25 minuten varen we naar dit groenere, rustigere zusje van Malta. Gozo is het op één na grootste eiland van de Maltese archipel en ligt ten noordwesten van Malta. Op Gozo hobbelen we met een felgele tuk-tuk over het eiland (te boeken via yippeemalta.com). Eerste stop: de Calypso’s Cave. Een korte wandeling – zelfs op krukken goed te doen – brengt ons bij een bescheiden grot met een spectaculair uitzicht over Ramla Bay, een van de mooiste stranden van Gozo. Volgens de legende hield nimf Calypso hier Odysseus zeven jaar vast.
We rijden door naar het Ġgantija Archaeological Park, een prehistorisch – ouder dan de piramides in Egypte! – tempelcomplex dat op de Unesco Werelderfgoedlijst staat. Terwijl ik tussen deze 6000 jaar oude stenen loop, voel ik me ineens piepjong. Dan door naar Rabat en de citadel. Het hart van Gozo is hoofdstad Victoria (Rabat) en boven de stad torent de indrukwekkende Cittadella, dé historische trekpleister van Gozo.
We lunchen bij restaurant Qbajjar, prachtig aan zee, vlak bij de zoutpannen van Xwejni. Verse vis, geweldig uitzicht, warme zon; dit is precies wat je wil aan de Middellandse Zee. Het regent een klein beetje, maar dat deert ons niet, we zitten hier prima. Na een hobbelige ferrytocht terug is het heerlijk bijkomen op een sfeervol pleintje in Mdina, waar we dineren bij Trattoria AD 1530.
Meesterwerk in Valletta
Valletta ligt op een schiereiland tussen twee natuurlijke havens. Ondanks zijn kleine omvang barst de stad van geschiedenis, indrukwekkende architectuur en mooie uitzichten op zee. Vlak bij de stadspoort valt meteen de Triton-fontein op. Hij bestaat uit drie bronzen Tritons (zeegoden) die een schaal dragen waaruit water stroomt. De Tritons staan symbool voor Malta’s sterke band met de zee en de maritieme geschiedenis van het eiland.
We wandelen door de smalle straatjes richting de indrukwekkende Sint-Janscokathedraal. Van buiten bescheiden, van binnen overweldigend. Het is druk, iedereen wil deze prachtige wereld van goud, marmer en barok bewonderen. De vloer bestaat uit meer dan 400 marmeren grafstenen. Dan zien we De onthoofding van Johannes de Doper, het meesterwerk van de Italiaanse Caravaggio. Het licht, het drama, ik ben diep onder de indruk. We genieten na met koffie en gebak bij Caffè Cordina, een van de beroemdste en oudste cafés in Valletta.
Ook een aanrader in Valletta is The Malta Experience, een audiovisuele show die je in nog geen uur door de geschiedenis van Malta voert. Je snoert je vast in je stoel, het licht gaat uit, de film gaat aan en je zweeft over Malta. Alles wat we hebben en nog gaan zien op het eiland, komt voorbij. Neem in dit Mediterranean Conference Centre ook even de lift naar boven voor een panoramafoto op het Grand Harbour dakterras.
Mdina: stilte en hét uitzicht
Rond lunchtijd gaan we voor een proeverij naar wijnmakerij Marsovin, net buiten Valletta. Dit is een van de oudste (al meer dan 100 jaar!) en bekendste wijnhuizen van Malta. Het bedrijf speelt een grote rol in de ontwikkeling van de Maltese wijncultuur. De wijnen gaan er goed in en de combinatie met een Maltese borrelplank is een hele fijne. Op de plank ligt ftira (stevig en licht zuur Maltees brood), knapperige broodstengels, gbejna (Maltese geiten- of schapenkaas), droge worst, olijven en bigilla, een dip van tuinbonen, knoflook en olijfolie.
We zijn weer terug in Mdina, de ‘silent city’, een kleine, volledig ommuurde stad op een heuvel in het midden van het eiland. Een plek waar de tijd lijkt stil te staan. Via de iconische stadspoort Mdina Gate (bekend uit Game of Thrones) dwalen we door de middeleeuwse straatjes. Totdat in de 16e eeuw Valletta werd gebouwd, was Mdina de hoofdstad van Malta.
We moeten haasten om de zonsondergang te zien bij de Dingli kliffen. Daar zijn we niet de enigen, meer mensen weten dat dit het spectaculairste uitkijkpunt van Malta is. Dit is ook het hoogste punt van het eiland, op zo’n 250 meter boven zee. We zien de zon de zee in zakken en vinken de Dingli kliffen af van onze Malta-bucketlist.
Terras in de zon
Vandaag starten we in Marsaxlokk, een vissersdorp in het zuidoosten, dat bekend staat om zijn kleurrijke bootjes en levendige zondagsmarkt. De geur van vis krijg je er gratis bij. Dan gaan we noordwaarts naar de ‘Three Cities’: Vittoriosa, Senglea en Cospicua. Mijn krukken beginnen hun tol te eisen, dus ik neem een kleine shortcut (lees: Uber) om bij Enchanté in Senglea te komen. Een prachtige plek aan het water, waar de zon schijnt en het eten heerlijk is. Wat is Malta genieten begin maart.
